• Sire Daniel en Ridderdame Kunegonde tegen drakenkoppen Ego en Frustratio

    Hierbij een nieuw avontuur van de ‘Ridders van de Lente’. Licht geromantiseerd; 100% waarachtig!

    Medewerkers vragen om te snel autonoom en verantwoordelijk te worden, kan verkeerd uitpakken. Sire Daniel en Ridderdame Kunegonde kunnen daarvan meespreken. Hoe zijn ze eruit geraakt?

    “Wie vindt zichzelf beperkt in zijn of haar huidige functie?” – Alle handen gaan de lucht in.

    “Wie vindt dat de druk van het management de creativiteit en de emancipatie van de medewerkers onmogelijk maakt?” – Alle handen gaan de lucht in.

    “Wie vindt dat de medewerkers op het terrein beter in staat zijn de problemen op te lossen en nieuwe oplossingen uit te werken?” – Alle handen gaan de lucht in.

    “Wie vindt dat de beslissingsmacht waar alleen het management over beschikt, niet strookt met de eigenlijke terreinkennis van dat management?” – De meeste handen gaan de lucht in.

    “Wij zijn het met jullie eens! Wij willen onze onderneming coherenter maken, wij willen jullie de macht teruggeven, niet omdat jullie het verdienen, maar omdat jullie ze nooit hadden mogen kwijtspelen!” – Staande ovatie!

    “Wie wil meer autonomie? Wie wil meer verantwoordelijkheid? Wie wil meer mogelijkheden om initiatieven en beslissingen te nemen?” – Alle handen gaan de lucht in.

    “Wel, wij geven ze jullie! De toekomst van de onderneming ligt in jullie handen!”

    De menigte gaat uit de bol onder een daverend applaus.

    Sire Daniel, CEO van de onderneming, is tevreden. Het is een belangrijke stap. ‘Vooral de bal niet misslaan in mijn eerste officiële mededeling daarover’, herhaalde hij meermaals in zichzelf. Tot zijn eigen verbazing moest hij vaststellen hoe opgewonden zijn publiek van meer dan 250 medewerkers over het onderwerp was geworden. Uiteraard had hij ook enkele wantrouwige en weigerachtige blikken ontwaard, maar de meerderheid scheen oprecht enthousiast.

    Tijdens de drink kwamen enkele medewerkers discreet tot bij Sire Daniel, die op dat ogenblik blijgestemd met Ridderdame Kunegonde, directrice van HR, aan het praten was. Op het juiste moment mengden ze zich in het gesprek en stelden de volgende vraag:

    – Medewerkers: “Welbedankt, Sire, voor uw vertrouwen en het voornemen ons meer autonomie te geven enzo.”

    – Daniel: “Oh, maar dat is vooral te danken aan jullie HR-directrice Kunegonde, die me heeft uitgelegd en overtuigd dat het betrekken van de medewerkers bij het project van de onderneming, elk volgens zijn eigen functie en bekwaamheid, niets dan voordelen biedt. Het is me ter ore gekomen dat verschillende koninkrijken deze gok reeds hebben gewaagd en er zouden uitstekende resultaten, zowel op menselijk als op financieel vlak, behaald zijn. En toen dacht ik: “Waarom wij niet?””

    – Medewerkers: “Maar, Sire, dan vroegen wij ons af wat dat precies wilde zeggen …”

    – Daniel: “Hoe bedoelt u?”

    – Medewerkers: “Wel, autonoom en verantwoordelijk zijn. Dat klinkt allemaal super maar wat betekent het eigenlijk? Wat zal er voor ons morgen veranderen?”

    – Daniel: “Veranderen? Maar alles zal veranderen!”

    – Medewerkers: “Wat juist, ik bedoel, zal ons werk veranderen?”

    En zoals het een koene Ridder betaamt, sprong Kunegonde – zichtbaar in verlegenheid gebracht – haar koning Daniel ter hulp: “Euh, nee, natuurlijk niet. Jullie werk verandert niet. Maar de manier waarop jullie het beleven en uitvoeren gaat helemaal anders zijn.”

    – Medewerkers: “Maar wat gaat er nu maandagmorgen concreet veranderen? Zullen we geen chef meer hebben? Wie gaat ons werk verdelen en de dagelijkse beslissingen nemen? Krijgen we geen budget meer? Mogen we doen wat we willen?”

    – Kunegonde: “Maar nee, jullie chef zal er maandag nog altijd zijn. Het zal allemaal wat tijd vragen. Het gaat hier over een grote structurele verandering. Maar om op jullie vraag te antwoorden, op termijn zullen jullie de dagelijkse beslissingen alleen of in team nemen.”

    – Medewerkers: “Maar wat verandert er dan eigenlijk?”

    – Kunegonde: “Alles!”

    – Medewerkers: “Maar wanneer?”

    – Kunegonde: “In de loop van het jaar.”

    – Medewerkers: “Maar waarom beginnen we niet onmiddellijk?”

    LCDP-Cunegonde_Ego_BoitABobo-web

    Onze Ridderdame voelde de hete adem van drakenkoppen Ego en Frustratio in haar nek, klaar om lelijk uit te halen. Ze wist dat ze hoog spel speelde. Als moeder van een zoontje van 4 deed de hele situatie haar vreemd genoeg denken aan diens recentste verjaardag, waarop hij zijn eerste fietsje kreeg. Het geluk en de verrukking toen hij het grote cadeau mocht uitpakken, moesten al snel plaats maken voor opwinding, die – slecht omkaderd – al gauw in drama uitmondde. Het kereltje wilde meteen gaan fietsen op straat voor het huis. Op die leeftijd voelt het kind nog niet goed het verschil tussen wat het wil en wat het eigenlijk nog maar kan. “Typisch voor een Ego dat de kop opsteekt,” dacht Kunegonde al gauw. Het was moeilijk om dit ventje diets te maken dat de straat gevaarlijk was en hij dus maar beter eerst op een kalme plek zou gaan oefenen.

    Als door drakenkop Frustratio gebeten, stak het kind al snel een klaagzang af en drenkte zich in de rol van slachtoffer, met bijbehorend gehuil, geroep en kwetsende aanvallen: “Ik mag nooit iets doen van jou, jij houdt niet van mij!”

    Ridderdame Kunegonde, vastberaden zich geen tweemaal aan dezelfde steen te stoten, herpakte zich en deed een nieuwe poging: “Oké, stel jullie eens voor dat we er onmiddellijk mee zouden beginnen en jullie krijgen alle gevraagde autonomie meteen. Wat zouden jullie dan doen?”

    – Een medewerker: “Geen gemakkelijke vraag. Ik ben niet zeker. Ik zou u zeker komen vragen waar ik moet beginnen …”

    Kunegonde, opgelucht want de medewerker had haar bijna geen beter antwoord kunnen geven, hoopte het gesprek als volgt af te ronden:

    “Het zal inderdaad pas beginnen op de dag dat jullie die vraag niet meer hoeven te stellen, noch aan mij, noch aan Sire Daniel, noch aan jullie chef, maar jullie, alleen of in team, de oplossing zullen vinden die jullie het beste lijkt voor de ploeg of de onderneming.”

    – Medewerkers: “Maar dat is niet onze schuld! Tot nu toe wordt alles daarboven beslist.”

    – Kunegonde: “Ik weet dat maar al te goed en daarom is er nog zoveel werk aan de winkel op alle niveaus binnen de onderneming, ook bij de directie en het management.”

    LCDP-Kwistax-web

    Bali: “Als u de mensen zegt dat ze autonomer kunnen zijn en hen de mogelijkheid biedt die verantwoordelijkheid op te nemen, zal de meerderheid antwoorden: “Super! En wat gaan we nu doen?””

    Iemand vragen autonoom te worden, valt niet aan te bevelen; het is beter ruimte te scheppen waarin hij of zij eenvoudigweg geen keuze heeft. En dat kan beginnen met een heel klein beetje ruimte, die dan stapje voor stapje groter zal worden.

    Lionel Barets

    Gepubliceerd op 19/05/2016