• Ridder Hendrik Oei tegen drakenkop Ego

    Dit is het eerste verhaal uit onze saga “De Ridders van de Lente”. Licht geromantiseerd; 100% waarachtig!

    Onder een flets zonnetje, wellicht onder de indruk van dreigende onweerswolken, begeeft leerling Ridder Oei, voornaam Hendrik, zich met zekere tred naar een bevallig gebouw, net zo bevallig als de sympathieke tijdelijke huurders ervan.

    Oei is vakbondsafgevaardigde. Op deze koude herfstmorgen komt hij een reflectievergadering voorzitten waarop al zijn functiegenoten uit verschillende contreien samenkomen om een gemeenschappelijke lijst met vakbondseisen voor het nieuwe jaar op te stellen. Oei kreeg nog maar pas de waardevolle lessen mee van Bali de Tovenaar. Zeker van zijn zaak schrijdt hij vastberaden en hoopvol voort naar zijn kameraden, van wie hij hoopt dat ze open zullen staan voor zijn moedige voorstel. Toch is hij ook een beetje bang en dat is geheel terecht.

    Elk jaar verloopt die vergadering op dezelfde manier. Iedereen komt met de beste bedoelingen om te proberen tot iets gemeenschappelijks te komen dat alle deelnemers bindt. Jammer genoeg wordt alle aandacht steevast weggekaapt door maar drie of vier ego’s op een 30-tal deelnemers. Als ware kannibalen slorpen zij met hun buitenproportioneel kleine groepje alle energie van de bijeenkomst op. Door elkaar aan te vallen en onderling te willen overtuigen, gijzelen ze de hele vergadering.

    Het resultaat is altijd hetzelfde: een enorme uitputtingsslag maakt zich meester van de groep, er breken conflicten uit tussen sommige deelnemers en op het einde van de dag wordt er een onsamenhangende lijst met vakbondseisen opgesteld. Door niemand écht gedragen. Vervolgens keert iedereen terug naar zijn eigen contreien, elk met zijn eigen ideeën. Aan het eind van de rit zorgt dit voor sterke inconsistentie binnen de vakbond, wat diens geloofwaardigheid en actievermogen binnen de onderneming onderuithaalt.

    Vandaag kan het anders lopen, want het is de beurt aan leerling Ridder Hendrik Oei om de bijeenkomst in goede banen te leiden. Zodra iedereen heeft plaatsgenomen, haalt Oei een microfoon uit zijn prachtig glimmende wapenuitrusting tevoorschijn. Hij heet de menigte van harte welkom en licht de doelstellingen van de dag toe. Maar voordat het eigenlijke werk kan beginnen, stelt hij een ietwat afwijkende manier van werken voor waarmee de ‘kameraden’ niet echt vertrouwd zijn. Hij legt uit dat een participatieve aanpak het voordeel heeft dat iedereen rustig en sereen zijn visie kan geven. Het doel van deze aanpak is naar iedereen te luisteren en alle frustraties en ideeën mee te nemen die nodig zijn om tot een sterk voorstel te komen waarmee de nieuwe vakbondseisen kunnen opgelijst worden.

    Nauwelijks heeft hij de kans gehad zijn aanpak uit de doeken te doen of één deelnemer, bezeten door draak Sixo’s kop Ego, grijpt het woord. Bijzonder hard en buitengewoon boos verwerpt hij de methode, trekt de legitimiteit van de voorzitter in twijfel en vestigt alle aandacht op zijn eigen waarheid en standpunt. Onmiddellijk wordt hij bijgetreden door de twee andere dominante ego’s. Bang om invloed en macht te verliezen, gooien ze hun intellectuele arrogantie volledig in de strijd.

    Angst leidt tot boosheid, boosheid leidt tot haat en haat leidt tot pijn. “We zijn duistere wegen ingeslagen”, denkt onze leerling Oei bij zichzelf als hij de stilte en passiviteit van de andere deelnemers ontwaart tegenover deze gijzelneming, onbewust georkestreerd door altijd weer dezelfde individuen.

    Een mix van boosheid en kalmte maakt zich nu meester van onze held, die zich had voorbereid op deze aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid. Hij denkt terug aan een les van Bali de Tovenaar: “Om de macht aan de burgers te geven, moet die eerst heroverd worden op wie haar heeft ontvoerd.”

    Het was nu aan leerling Ridder Oei, gewapend met moed en overtuiging, om dit principe van Bali toe te passen op een heel persoonlijke manier. Hij had geen keuze. Hij moest de macht van deze drie negatief denkende drakenkoppen, bezeten door het Ego van Sixo, zien te ontnemen en terug te geven aan de groep.

    Hij sprak de volgende bijzonder sterke woorden, die absoluut geen twijfel lieten bestaan over zijn vastberadenheid en natuurlijke autoriteit: “Adelphe, Pierrick, Brieuc, jullie hebben nu gereageerd op een punt waarover ik jullie mening niet heb gevraagd. Jullie gaan nu iedereen een plezier doen en jullie mond houden als jullie alles willen afbreken wat volgens jullie niet kan! We zijn hier met 30 mensen om te luisteren naar iedereen, anders is het zelfs de moeite niet dat we iedereen vragen om te komen. Dus, ofwel nemen jullie deel aan de vergadering zoals de anderen en niet in de plaats van de anderen, ofwel gaan jullie jullie eigen vergadering apart houden en komen jullie met jullie conclusies tot bij ons, die we dan samen zullen bekijken. Ik wil absoluut dat iedereen gehoord wordt en dat we die lijst samen opstellen. Is dat duidelijk?!”

    Zes uur later is de groep erin geslaagd om voor de eerste keer in haar bestaan een gemeenschappelijke lijst samen te stellen met vakbondseisen die door iedereen gedragen werden, onze drie twistzieke vrienden incluis. Een waar momentum in hun geschiedenis!

    En dat is dan het grote sluitstuk van het verhaal, denkt u? U vergist zich!

    Een jaar later werd onze held opnieuw gevraagd om de bijeenkomst te leiden. Door opnieuw in te zetten op de glimmende wapenuitrusting van de Ridder, is hij er ditmaal in geslaagd zijn groep nog verder te doen evolueren. En welk thema heeft hij dat jaar durven aan te snijden?

    “Organisaties evolueren, ze staan voor nieuwe uitdagingen en doelen, ze stellen zichzelf in vraag en passen zich aan de wereld van vandaag aan. Wij daarentegen, de vakbonden, wij zijn sinds onze oprichting nog geen haar veranderd: onze manier van werken, onze vakbondseisen en onze hefbomen zijn nog steeds dezelfde. Zijn wij klaar voor de organisaties van vandaag? Verdedigen we nog enig belang voor de werknemers van vandaag en morgen? Moeten wij niet evolueren?”

    En zo werd onze leerling Ridder meester Ridder dankzij een heldere visie, de ambitie om te veranderen wat de meesten voor onveranderlijk houden, de moed en de vaardigheid om op zijn eigen manier de dominante ego’s het hoofd te bieden en de macht terug te geven aan de burgers.

    Lionel Barets

    Gepubliceerd op 26/10/2015