• Ridder Bauderik de Dappere tegen drakenkop Dirco

    Hierbij een nieuw avontuur uit onze saga “De Ridders van de Lente”. Licht geromantiseerd; 100% waarachtig!

    LCDP-Bauderic-Mode-Circulaire-web

    Het was een legendarische tijd, een tijd waarin magie met werkelijkheid flirtte en er ongelofelijke dingen gebeurden in de afdeling Human Resources, op inspirerende wijze geleid door Ridder Bauderik. Zijn bijnaam was ‘de Dappere’ omwille van zijn moedige visie op de bedrijfswereld als HR-manager binnen een ouderwetse, starre instelling die niet echt openstond voor de nodige verandering.

    Hij is erin geslaagd zijn afdeling om te vormen, waar drakenkop Silo heer en meester was en de directe managers van de verschillende diensten (betalingen, vorming, aanwerving en methoden) elkaar naar het leven stonden.

    In minder dan 6 maanden tijd was het Bauderik gelukt om een hechte ploeg samen te stellen die de organisatorische uitdagingen het hoofd kon bieden door alle medewerkers van de afdeling te betrekken bij strategische en operationele denkoefeningen. Hij had de principes en methodes weten te achterhalen die zijn afdeling nodig had om te kunnen rijpen en de fundamenten te leggen voor een echt collectief denkvermogen. Van die principes was er één dat hem nauw aan het hart lag als Ridder en liefhebber van die goeie ouwe ronde tafel: de circulaire modus.

    Het concept was even rudimentair als doeltreffend. Het bestond erin dat iedereen om de beurt zijn of haar mening kon geven door het woord telkens door te geven aan de volgende rond de tafel. De woorden van Bali de Tovenaar weerklonken nog in zijn hoofd:

    “Opdat iedereen zijn standpunt zou kunnen toelichten en de kans krijgen gehoord te worden, kan het nuttig zijn buitensporig grote ego’s het zwijgen op te leggen. En om iedereen op gelijke voet te krijgen, is het goed dat elkeen om de beurt het woord neemt.”

    “Het is bijzonder opmerkelijk hoeveel interessante dingen men kan horen als men zich in stilzwijgen hult,” herinnerde Bauderik zich vaak na zijn eigen ervaring van enkele maanden geleden. Hij was in die tijd zelf nog de eerste om tijdens een vergadering het woord weg te kapen.

    Toch was Bauderik de Dappere maar gedeeltelijk tevreden; hij droomde namelijk niet alleen van een volgroeide en samenwerkende HR-afdeling. Het was ook zijn ambitie om de hele onderneming om te vormen, die nog altijd vastzat in oude managementstijlen waartegen de burgers meer en meer in opstand kwamen.

    Om meer invloed in de onderneming te krijgen, had hij de steun, het engagement en het voorbeeld nodig van het hoogste orgaan binnen het koninkrijk: het directiecomité. Helaas was dit laatste in de ban van de boosaardige drakenkop Dirco. Die laatste had bijzonder veel talent om met de ego’s van de directeurs in kwestie te spelen, die als keizers aan het hoofd van hun respectieve keizerrijk elkaar naar buiten toe vriendelijk bejegenden, maar elkaar in werkelijkheid bestreden om hun invloed uit te breiden, vriendjes te worden met de grote baas en desgevallend diens plaats in te nemen. “Een mooie mand vol krabben,” dacht Bauderik de Dappere vaak bij zichzelf in een dergelijke situatie.

    Bauderik was zich ervan bewust dat hij de onderneming als geheel niet kon laten evolueren zonder dat eerst het directiecomité aan maturiteit zou winnen. Hij droomde van vergaderingen die leuker, doeltreffender en opbouwender waren. Zoals de manier waarop hij met zijn eigen managers bij HR vergaderde.

    Maar de harde realiteit haalde uiteindelijk altijd zijn dromen in. De vergaderingen van het directiecomité waren onsamenhangend en stonden bol van holle praatjes door de directeurs, die zichzelf nu eens de hemel in prezen en zich dan weer wilden verantwoorden. Hoeveel controversiële onderwerpen waren er zo wel niet, die ofwel tot eindeloze discussies leidden waarbij elke partij de andere probeerde te overtuigen zonder naar elkaar te luisteren, ofwel nooit op tafel konden komen en steevast uitgesteld werden naar later. Een groeiend gevoel van angst maakte zich meester van Bauderik: “Hoe zal dit comité erin slagen om beslissingen te nemen over de grote strategische thema’s die deze instelling op lange en middellange termijn nodig heeft om te kunnen overleven?”

    Op een dag deed de Ridder een experiment in een poging om de vergaderingen van het directiecomité beter te laten functioneren.

    Hij wou hen dat ene concept bijbrengen dat hem zo nauw aan het hart lag en waarmee hij binnen zijn eigen ploeg al zo’n mooi succes had geboekt: de zogenaamde ‘circulaire modus’.

    Aan het begin van een vergadering van het directiecomité stelde Bauderik voor om het concept voor te stellen, in de hoop dat het hen zou kunnen interesseren. Het scepticisme was groot maar toch kreeg hij 10 royale minuten om zijn uitleg te doen. Om de aandacht van zijn collega’s op te eisen, presenteerde hij eerst de behaalde resultaten van zijn eigen afdeling. Daarna haalde hij het concept van de circulaire modus aan en legde de werkingsprincipes ervan uit en de concrete voordelen. Daarbij liet hij verstaan dat het directiecomité er alleen maar zijn voordeel mee kon doen door het eens uit te proberen.

    Tijdens zijn presentatie keek hij aandachtig naar de reacties van zijn collega’s en meende af en toe een glimp van interesse en openheid te kunnen opvangen. Zonder in mirakels te gaan geloven, voelde hij zich meer een meer zelfzeker en bestond er volgens hem een zeker draagvlak om deze werkwijze in het directiecomité in te voeren en naar een hoger niveau te brengen.

    Aan het einde van zijn presentatie gebruikte hij – en dat was een beetje naïef – een idee van Bali dat alleen voor voldoende open geesten geschikt is. Het grappig bedoelde zinnetje werd de nagel aan zijn doodskist: “Met de circulaire modus draaien we in het rond om recht op ons doel af te gaan.” De circulaire modus is immers zo doeltreffend dat een team tijdens een vergadering in bepaalde situaties inderdaad zeer snel zijn doel kan bereiken zonder zich te verliezen in rondjes en omwegen.

    Tot grote verbazing van Bauderik blokkeerden de andere directeurs op die zin en gebruikten ze dit valse voorwendsel om de aanpak en de behaalde resultaten te tackelen en zo onmiddellijk de poging van de Dappere onklaar te maken. De Ridder kreeg toen het volgende spervuur aan reacties van de draak naar het hoofd geslingerd:

    • “Hoe kan je nu recht op je doel afgaan door in rondjes te draaien?”
    • “Is dat het soort onzin dat jouw teams in de maag gesplitst krijgen?”
    • “Als ik vaststel dat je consultants hebt betaald voor dergelijke zaken, dan vraag ik me af of je wel op je plaats zit binnen je afdeling!”
    • “Misschien werkt dat voor jouw onervaren teams, maar wij als ‘directiecomité’ hebben daar toch geen enkele boodschap aan!”
    • “Maar waarrond wil je eigenlijk rondjes draaien?”
    • Of erger nog: “Ik denk niet dat hier een probleem van ego’s speelt! Komaan! We zijn hier toch niet op de speelplaats van een lagere school.”

    LCDP-Bauderic-Enlasse-web

    Was het maar een speelplaats geweest, dan had Bauderik het onverantwoordelijke gedrag kunnen vergeven en hopen dat er lessen uit werden getrokken of enige vooruitgang geboekt! Helaas speelde Ego, hoofdkop van de draak Sixo, onder één hoedje met Dirco. In de ogen van Bauderik leek dit comité nu ten dode opgeschreven.

    En zo volgden nog een hele reeks lotgevallen van hetzelfde slag. Ridder Bauderik verliet uiteindelijk het koninkrijk om zich in nieuwe queesten te storten in de hoop andere ondernemingen te laten openbloeien met een directiecomité dat wel voldoende openstaat.

    Maar opgelet, Dirco heeft een geduchte invloed weten op te bouwen in talloze directiecomités. Ridder Bauderik de Dappere is zich daar terdege van bewust. Vastberaden als hij is, zal hij de zaak de volgende keer een beetje anders aanpakken …

    “Verwar je eigen enthousiasme niet met de noodzakelijke basisvereisten bij de andere om dat soort discours te horen.” – Bali de Tovenaar

    Lionel Barets

    Gepubliceerd op 10/12/2015